Jalal Al-e-Ahmad

December 2, 1923 – September 9, 1969

Personal life

Jalal was born into a religious family in Tehran. His father was an Islamic cleric originally from the small village of Owrazan in Taleghan mountains. After elementary school Al-e-Ahmad was sent to earn a living in the Tehran bazaar, but also attended Marvi Madreseh for a religious education, and without his father's permission, night classes at the Tehran Polytechnic. He became "acquainted with the speech and words of Ahmad Kasravi" and was unable to commit to the clerical career his father and brother had hoped he would take, describing it as "a snare in the shape of a cloak and an aba."

In 1946 he earned an M.A. in Persian literature from Tehran Teachers College and became a teacher, at the same time making a sharp break with his religious family that left him "completely on his own resources." He pursued academic studies further and enrolled in a doctoral program of Persian literature at Tehran University but quit before he had defended his dissertation in 1951. In 1950, he married Simin Daneshvar, a well-known Persian novelist. Jalal and Simin were infertile, a topic that was reflected in some of Jalal's works. He died in Asalem, a rural region in the north of Iran, inside a cottage which was built almost entirely by himself. He was buried in Firouzabadi mosque in Ray, Iran.

Political life

Gharbzadegi

Further information: Gharbzadegi

Al-e-Ahmad is perhaps most famous for coining the term Gharbzadegi - variously translated in English as westernstruck, westoxification, occidentosis - in a book by the same name Occidentosis: A Plague from the West , clandestinely published in Iran in 1962. In the book Al-e-Ahmad developed a "stinging critique of western techonology, and by implication of Western `civilization` itself". He argued that the decline of traditional Iranian industries such as carpet-weaving were the beginning of Western "economic and existential victories over the East."

His message was embraced by the Ayatollah Khomeini, who wrote in 1971 that

The poisonous culture of imperialism [is] penetrating to the depths of towns and villages throughout the Muslim world, displacing the culture of the Qur'an, recruiting our youth en masse to the service of foreigners and imperialists ...

and became part of the ideology of the 1979 Iranian Revolution which emphasized nationalization of industry, independence in all areas of live from both the Soviet and the Western world, and "self-sufficiency" in economics.

Political activism

Al-e-Ahmad joined the Tudeh Party along with his mentor Khalil Maleki shortly after World War II. They "were too independent for the party" and resigned in protest over the lack of democracy and the "nakedly pro-Soviet" support for Soviet demands for oil consession and occupation of Iranian Azerbaijan. They formed an alternative party the Socialist Society of the Iranian Masses in January 1948 but disbanded it a few days later when Radio Moscow attacked it, unwilling to publicly oppose "what they considered the world's most progressive nations." Nonetheless, the dissent of Al-e-Ahmad and Maleki marked "the end of the near hegemony of the party over intellectual life."

He later helped found the pro-Mossadegh Toilers Party, one of the component parties of the National Front, and then in 1952 a new party called the Third Force. Following the 1953 Iranian coup d'état Al-e-Ahmad was imprisoned for several years and "so completely lost faith in party politics" that he signed a letter of repentance published in an Iranian newspaper declaring that he had "resigned from the Third Force, and ... completely abandoned politics."

Literary life

Al-e-Ahmad used a colloquial style in prose. In this sense, he is a follower of avant-garde Persian novelists like Mohammad-Ali Jamalzadeh. Since the subjects of his works (novels, essays, travelogues and ethnographic monographs) are usually cultural, social and political issues, symbolic representations and sarcastic expressions are regular patterns of his books. A distinct characteristic of his writings is his honest examination of subjects, regardless of possible reactions from political, social or religious powers.

On invitation of Richard Nelson Frye, Al-e-Ahmad spent a summer at Harvard University, as part of a Distinguished Visiting Fellowship program established by Henry Kissinger for supporting promising Iranian intellectuals.Al-e-Ahmad rigorously supported Nima Yushij (father of modern Persian poetry) and had an important role in acceptance of Nima's revolutionary style.

Novels and novellas

The School Principal

By the Pen

The Tale of Beehives

The Cursing of the Land

A Stone upon a Grave

Many of his novels, including the first two in the list above, have been translated into English.

Short stories

"The setar"

"Of our suffering"

"Someone else's child"

"Pink nail-polish"

"The Chinese flower pot"

"The postman"

"The treasure"

"The Pilgrimage"

"Sin"

Critical essays

"Seven essays"

"Hurried investigations"

"Plagued by the West" (Gharbzadegi)

Monographs

Jalal traveled to far-off, usually poor, regions of Iran and tried to document their life, culture and problems. Some of these monographs are:

"Owrazan"

"Tat people of Block-e-Zahra"

"Kharg Island, the unique pearl of the Persian Gulf"

Travelogues

A Straw in Mecca

A Journey to Russia

A Journey to Europe

A Journey to the Land of Israel

A Journey to America

Translations

The Gambler by Fyodor Dostoyevsky,

L'Etranger by Albert Camus,

Les mains sales by Jean-Paul Sartre,

Return from the U.S.S.R. by André Gide,

Rhinoceros by Eugène Ionesco,

بزرگ علوی از دوستان نزديک هدايت و يکی از اعضای گروه معروف به «ربعه» بود. او در يک خانواده تجارت پيشه به دنيا آمد. بعد برای ادامه تحصيل به آلمان رفت و دوره دبيرستان و بخشی از تحصيلات دانشگاهی خود را در آن جا به پايان برد. آنگاه به گروه مارکسيستی معروف به «پينجاه و سه نفر» به رهبری تقی ارانی پيوست. تمامی اعضای اين گروه در اسل ۱۳۱۶ دستگير و زندانی شدند. در سال ۱۳۲۰ بعد از فرار رضا شاه بر اثر اعلام عفو عمومی از زندان آزاد شدند. اين افراد هسته اصلی حزب توده را تشکيل دادند که تا سالهای بعد به فعاليت خود ادامه دادند. بعد از سقوط دولت مصدق در سال ۱۳۳۱ علوی به اروپا رفت و مجدداْ در آلمان به حالت تبعيد فعاليتهای علمی و ادبی خود را ادامه داد. از اين سال تا انقلاب اسلامی آثار او در ايران اجازه انتشار نداشت. در سال ۱۳۵۷ پس از پيروزی انقلاب اسلامی يک چند در ايران زيست و بار ديگر به آلمان بازگشت تا اينکه در سال ۱۳۷۵ در گذشت.
علوی در سالهای نخستين فعاليتها ادبی خود رمان مشهور چشمايش (۱۳۳۱) را با الهام از زندگی و کارهای يک نقاش معروف عصر رضاشاه (ظاهراْ کمال الملک) نوشت. علوی در نوشتن اين رمان سبکی بديع استفاده کرد. به اين معنی که قطعات پراکنده يک ماجرا را کنار هم گذاشته و از آن طراحی کلی آفريده است که به حدس و گمان تکيه دارد.
اين کتاب از معدود آثاری است که يک زن با تمام عواطف و نوسانهای روانی در مرکز آن قرار گرفته است. زنی که خطرناک و هوس باز که می داند استاد ماکان- نقاش قهرمان کتاب- هرگز به ژرفای روح و روان او پی نبرده است.
پيش از انتشار رمان چشمايش علوی با نوشتن چند اثر ديگر قبلاْ به شهرت رسيده بود. سه مجموعه داستان کوتاه او يعنی چمدان (۱۳۱۳)، ورق پاره های زندان (۱۳۲۰)، و نامه ها (۱۳۳۰) هر سه قبل از رمان اصلی نوشته شده بود. بلافاصله که از زندان آزاد شد مجموعه داستانهای زندان نوشته خود را که عموماْ رو کاغذ پاره هايی از نوع پاکت سيگار و کاغذ قند يادداشت کرده بود با عنوان ورق پاره های زندان (۱۳۲۰) منتشر کرد. به علاوه گزارش جالبی از ماجراهای زندان گروه سياسی خود را با عنوان پنجاه و سه نفر (۱۳۲۱) انتشار داد و به عنوان يک نويسنده سياسی و مکتبی از ايدئولوژی خاصی تبعيت می کند و براساس آن هم می نويسد مشخص شد. از علوی يک سفرنامه با عنوان اوزبکها (۱۳۲۶) منتشر شده که گزارش سفر به شوروی و ديدار از اوزبکستان است. دو مجموعه ديگر به نام ميرزا و سالاريها نيز از وی منتشر شده که نسبت کارهای قبلی او ديدگاه و اهميت ويژه ای ندارد. تعدادی از آثار علوی و از جمله چشمايش به زبانی آلمانی ترجمه شده و مورد توجه خوانندگان اروپايی قرار گرفته است.
آشنايی وسيع علوی با ادبيات ديگر ملل و اگاهی و تسلط او بر چند زبان اروپايی و به خصوص آلمانی، به وی امکان داده که ترجمه های خوبی از ادبيات ملل به زبان فارسی منتشر کند. باغ آلبالو از چخوف ، دوازده ماه از پريستلی از زبان انگليسی و دوشيزه اورلئان اثر شيللر و حماسه ملی ايران اثر تئودور نولدکه به زبان آلمانی از آن جمله اند.
داستانهای کوتاه علوی وی را در مسير نويسندگی به شيوه رمانتيسم اجتماعی تا حد زيادی موفق معرفی می کند. اين توفيق در نوشتن داستان کوتاه «گيله مرد» از بقيه داستانهای او بيشتر است. مضمون اغلب داستانهای علوی از آرمانهای سياسی و حزبی او الهام می گيرد. قهرمانان او بيشتر انسانهای ناکامی هستند که دور از وطن در غربت و آوارگی سر می کنند.

قیصر امین‌پور

زندگی

قیصر امین‌پور در ۲ اردیبهشت ۱۳۳۸ در گتوند [ در استان خوزستان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در گتوند ادامه داد و در سال ۵۷ در رشته دامپزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد ولی پس از مدتی از این رشته انصراف داد.

قیصر امین‌پور، در سال ۱۳۶۳ بار دیگر اما در رشته زبان و ادبیات فارسی به دانشگاه رفت و این رشته را تا مقطع دکترا گذراند و در سال ۷۶ از پایان‌نامه دکترای خود با راهنمایی دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی با عنوان «سنت و نوآوری در شعر معاصر» دفاع کرد. این پایان‌نامه در سال ۸۳ و از سوی انتشارات علمی و فرهنگی منتشر شد.

او در سال ۱۳۵۸، از جمله شاعرانی بود که در شکل‌گیری و استمرار فعالیت‌های واحد شعر حوزه هنری تا سال ۶۶ تأثیر گزار بود. وی طی این دوران مسئولیت صفحه شعر ِ هفته‌نامه سروش را بر عهده داشت و اولین مجموعه شعر خود را در سال ۶۳ منتشر کرد. اولین مجموعه او «در کوچه آفتاب» دفتری از رباعی و دوبیتی بود و به دنبال آن «تنفس صبح» تعدادی از غزلها و شعرهای سپید او را در بر می‌گرفت. امین پور هیچگاه اشعار فاقد وزن نسرود و در عین حال این نوع شعر را نیز هرگز رد نکرد.

دکتر قیصر امین‌پور، تدریس در دانشگاه را در سال ۱۳۶۷ و در دانشگاه الزهرا آغاز کرد و سپس در سال ۶۹ در دانشگاه تهران مشغول تدریس شد. وی همچنین در سال ۶۸ موفق به کسب جایزه نیما یوشیج، موسوم به مرغ آمین بلورین شد. دکتر امین‌پور در سال ۸۲ به‌عنوان عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی برگزیده شد.

آثار

از وی در زمینه‌هایی چون شعر کودک و نثر ادبی، آثاری منتشر شده‌است که به آنها اشاره می‌کنیم:

• طوفان در پرانتز (نثر ادبی، ۱۳۶۵)،
• منظومه ظهر روز دهم (شعر نوجوان، ۱۳۶۵)،
• مثل چشمه، مثل رود (شعر نوجوان، ۱۳۶۸)،
• بی‌بال پریدن (نثر ادبی، ۱۳۷۰)
• به قول پرستو (شعر نوجوان، ۱۳۷۵).
• مجموعه شعر آینه‌های ناگهان (۱۳۷۲)،
• گزینه اشعار (۱۳۷۸، مروارید)
• مجموعه شعر گل‌ها همـه آفتابگردان‌اند (۱۳۸۰، مروارید)،
• دستور زبان عشق (۱۳۸۶، مروارید) اشاره کرد.

«دستور زبان عشق» آخرین دفتر شعر قیصر امین پور بود که تابستان ۱۳۸۶ در تهران منتشر شد و بر اساس گزارش‌ها، در کمتر از یک ماه به چاپ دوم رسید. و مرد

مرگ

وی پس از تصادفی در سال ۱۳۷۸ همواره از بیماری‌های مختلف رنج می‌برد و حتی دست کم دو عمل جراحی قلب و پیوند کلیه را پشت سر گذاشته بود و در نهایت حدود ساعت ۳ بامداد سه‌شنبه ۸ آبان ۱۳۸۶ در بیمارستان دی درگذشت. پیکر این شاعر در زادگاهش گتوند و در کنار مزار شهدای گمنام این شهرستان به خاک سپرده شد.

پس از مرگ وی میدان شهرداری منطقه 2 واقع در سعادت آباد به نام قیصر امین پور نامگذاری شد. تاریخ اردی بهشت 1387

نمونه شعر

"حسرت همیشگی"

حرف‌های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می‌کنی:

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

چقدر زود

دیر می‌شود